Ieder diertje zijn pleziertje

Bescherm de dieren tegen de beesten!

Flamingo's hebben bijzonder lange poten en een bijzonder lange hals. Het zijn echte voedselspecialisten die met een bijzonder filtermechanisme in hun snavel klein voedsel uit het water weten te filteren. Zij leven veelal rond zoutmeren, waar zij vaak het rijk alleen hebben. Het voedsel van flamingo's verschilt van soort tot soort. Grotere flamingo's eten meestal kreeftachtigen, schelpdieren en wormen terwijl de kleinere flamingo's vooral microscopisch kleine algen eten.

Lichaamsbouw

Flamingo's hebben een lengte van 140 tot 175 centimeter, inclusief kop en de nek. Zoals bij veel andere dieren, zijn de mannetjes flamingo,s groter dan de vrouwtjes. De ogen zijn klein en hebben een lichtgele kleur.

Woonplaats:

De zwarte weduwe leeft in het grootste deel van de Verenigde Staten van Amerika. Er zijn nog 5 andere soorten. Deze spinnensoort is verspreid over de warmere streken van onze aardbol.
    
Het vrouwtje en het mannetje

Het vrouwtje; giftig gevaar!

Het  vrouwtje heeft een opvallend glanzend zwarte kleur met een rode vlek op de buik. Die vlek lijkt wel op een zandloper. Ze beschermt haar eitjes en jongen. Onze bezorgde moeder huist in donkere hoeken en verlaat bijna nooit de mazen van haar web. Wordt ze gestoord, dan toont ze haar dodelijke kwaliteiten.
De kleine spinnetjes doen er 4 maanden over om volwassen te worden. Ze leven 1 à 2 jaar.
Het vrouwtje leeft alleen en is niet agressief.

Het mannetje; ongevaarlijk en klein
Het mannetje is kleiner dan het vrouwtje. Hij is ongevaarlijk. Zijn lijf is 4 maal kleiner dan dat van het vrouwtje. De vlek is veel minder zichtbaar. Het mannetje is onopvallend bruin gekleurd.

De paring:

De paring gebeurt tijdens de warmste maanden van het jaar. Het vrouwtje wacht ondersteboven in haar web op een mannetje. Het mannetje is niet van gisteren, want hij geeft tiksignalen dat hij geen prooi is. Na de paring zal het mannetje snel weg proberen te vluchten, anders eet het vrouwtje hem op. Vandaar zwarte weduwe. De jongen hebben dezelfde vorm maar hebben nog een andere kleur.
De spinnenjongen zijn vlug zelfstandig. Zodra de zwarte weduwe-spinnetjes in moeder's web uit hun cocon komen, laten ze zich langs zelfgesponnen zijden draden naar beneden zakken, en zoeken een plek voor een eigen web.

Zwarte weduwe (vrouwtje)                                         Zwarte weduwe in een garage (bordje)

Het web zelf...
Deze spin spint een web op een beschermde plaats. Het web zal nooit verlaten worden. Dat hoeft ook niet. Het driedimensionele web vormt een fatale val voor haar prooi. Het web ziet er onordelijk uit, maar het is nauwkeurig gebouwd om slachtoffers te vangen en dodelijk te 'omhelzen'. Tijdens de dag zit ze verstopt, 's nachts zit ze in het web zelf.
Het zijden web is zeer kleverig, de onderste draden zijn extreem plakkerig en elastisch.

De prooi:

Eens een insect verstrikt raakt in het web is een overlevingskans onbestaande. Zelfs insecten die onder het web kruipen lopen gevaar. Als dit insect één van de onderste elastische draden aanstoot, komt deze draad los. Een nieuwe prooi blijft vastplakken. Omdat het insect tegenspartelt, raakt het meer verstrengeld in het web.
Na een tijdje snelt de spin toe, bijt het slachtoffer, spuit het vol gif en omwikkelt het insect met zijde.
Door het ingespoten gif worden de  ingewanden vloeibaar. De spin laat zijn prooi nog een tijdje achter in het web. Later komt ze terug om zijn slachtoffer leeg te zuigen.
De zwarte weduwe eet 100 maal haar eigen gewicht (op 1 jaar). De prooien zijn meestal: vliegen, motten, mieren, kevers en andere spinnen. Het klinkt misschien raar maar het zijn vleeseters.

Gevaar voor mens en...
Er bestaan veel giftige spinnen, slechts een tiental zijn dodelijk giftig. De zwarte weduwe is echt wel dodelijkdodelijkdodelijkdodelijkdodelijkdodelijkdodelijkdodelijk giftig. Haar gif is 15 keer zo krachtig als het gif van een ratelslang.
De beet van een zwarte weduwe lijkt op een speldenprik. Niet erg dus...maar het vervolg is een klein griezelverhaaltje: lijm zelf maar aan elkaar.

• maagspieren worden hard
• zenuwimpulsen van spieren verkrampen
• je kan niet meer spreken
• gelaatsspieren verstijven
• verlamming en pijn
• overleven kan
• sterven kan ook

De hoeveelheid gif is van belang bij het overleven van een beet. Daarom hebben kleine kinderen meer kans om het dodelijk slachtoffer van de zwarte weduwe te worden.
In streken waar de zwarte weduwe veel voorkomt heeft men tegengif in voorraad.
Dit tegengif bekomt men door de spinnen te 'melken'. Men moet er wel snel bijzijn. De inwerking van dit tegengif duurt 20 minuten.
Als er 100 spinnenbeten behandeld worden van een zwarte weduwe, dan sterft er gemiddeld 1 persoon. (1%)

Bewonder onderstaande foto's maar.
Ik vind de zwarte weduwe nog steeds een prachtig dier, maar ik kijk 's avonds toch goed onder mijn bed voor het slapen gaan.

http://www.spreekbeurt.be/zwarte%20weduwe.html 

Heb je een vraag, wil je meer weten over een dier of weet je iets leuk voor op mijn blog. mail me dan op:

audrey-naessens@hotmail.com

au zo schattig!

> Gebitsverzorgende kauwsnacks

Naast het tandenpoetsen, helpen gebitsverzorgende kauwsnacks tandplak en tandsteen te voorkomen.

Onderzoek toont aan dat producten om te kauwen doeltreffender zijn dan harde producten. Om ze doormidden te bijten, moet de hond veel langer kauwen, wat de tandhygiëne allen maar ten goede komt.

hiep hiep hoera

dierenhoek

 

bestaat één jaar!!!

wat een gekke aap

( p.s. heb je commentaar vragen of een reuzegoed idee mail het me dan op audrey_naessens@hotmail.com want voor mij bestaan geen domme of gekke vragen ik beantwoord ze allemaal heel beleefd! Nog een kei leuke dag toegewenst )

• Hoe komen ze aan de naam

Toen de eerste Engelsen in Australië kwamen, vroegen ze aan de Aboriginals hoe de springende beesten noemde, ze zeiden dat ze kangoeroes noemden, en nu heten ze nog steeds zo, maar we weten nog niet wat het betekent.

• Worden kangoeroes gegeten?

• Waar komen ze vandaan

De aboriginals aten vroeger al kangoeroevlees en gebruikten de huiden voor het leer. In dure restaurants wordt nog steeds kangoeroevlees gegeten en van de huid maken ze bijv: hoeden, tassen enz., voornamelijk voor de toeristen. In de toeristenwinkels zag mijn moeder sleutelhangers me t kangoeroepootjes eraan. Dat vind ik zielig.   De kangoeroes komen uit Australië. In Australië is het heel warm. Heel warm! Om niet oververhit te raken, doen kangoeroes tijdens de heetste uren van de dag helemaal niks. Net als honden hijgen ze om de warmte kwijt te raken. En als een kangoeroe het echt warm heeft, likt hij zijn voorpoten , dat doet hij omdat daar zijn bloedvaten heel dicht onder zijn huid lopen. Door de wind kolt zijn bloed een beetje af. Overdag rusten kangoeroes en ´s morgens en ´s avonds eten ze heel veel.

• Soorten kangoeroes

Er zijn 42 soorten kangoeroes en boomkangoeroes. Een kangoeroe is het meest bekende buideldier dat er is, en komt het meest voor in Australië. Hun voorpoten zijn in vergelijking met hun achterpoten erg klein. Ze komen alleen voor of in groepen en ze eten voornamelijk gras en bladeren.

• Baby kangoeroes

  Kangoeroes vrijen in de lente. Het baby'tje word na 3 weken geboren, hij is dan ongeveer 2,5 centimeter groot (net zo groot als dit streepje ) 0 1 2 2,5 cm. Als hij geboren wordt is hij helemaal roze. Het kangoeroetje komt uit het gaatje onder de staart van de moeder. De moeder likt haar haren op haar buik zo dat ze een soort trappetje vormt, zodat het jong er makkelijker in de buidel kan komen. Als hij geboren is gaat hij meteen melk drinken bij zijn moeder hij blijft een jaar bij haar dan gaat hij de wijde wereld in. Hij zoekt naar gras en lekkere blaadjes. Intussen zit er alweer een ander broertje in de buidel. En het kan best zijn dat zijn moeder alweer zwanger is. Gelukkig heeft ze 4 tepels, zodat alle kinderen genoeg melk hebben.

• Wat doen ze als ze geboren worden

Als kangoeroes worden geboren gaan ze meteen in de buidel dat gaat zo: eerst gaan de voorpoten er in dan de kop en dan de buik en de achterpoten en dan draaien ze een keer en dan zit de kangoeroe goed. Na ongeveer 5 maanden steekt hij zijn kopje voor het eerst uit de buidel, dan begint hij pas de wereld te ontdekken.

• Slokop

  Er is geen dier die meer kan eten als een kangoeroe, hij kan zich namelijk dood eten. Vorig jaar gebeurde dat wel bij 3000 kangoeroes. Dat kwam doordat ze in een gebied leefden waar 5 jaar lang geen druppel water was gevallen, en toen het begon te regen gingen ze veel planten eten en gingen ze dood.

• De reuzenkangoeroe

De grootste levende kangoeroe is de rode reuzenkangoeroe. De grijze reuzenkangoeroe en de berg kangoeroe of wallaroe. De mannetjes zijn het grootst, soms wel twee maal zo groot als de wijfjes. Pasgeboren rode reuzenkangoeroes wegen maar een gram, hun moeder 20 tot 30 kilo. Het jong , dat onbehaard , blind en doof ter wereld komt, hij heeft nog geen lange achterpoten als de volwassene kangoeroe. Reuzenkangoeroes kunnen sprongen maken van 1,5 meter. De staart gebruiken ze om mee te sturen en om in evenwicht te blijven. Maar als ze achter na worden gezeten kunnen ze wel 80 kilometer per uur bereiken, maar dat kunnen ze niet lang vol houden. Als ze door hun vijand worden ingehaald, kunnen ze heel erg hard gaan trappen met hun achterpoten. Als een reuzen- kangoeroe door een dingo [wilde Australische hond] wordt achtervolgd vlucht hij het water in, totdat het bij de kangoeroe tot zijn borst is, en probeert de dingo te verdrinken door met zijn voorpoten op de kop van de dingo te gaan staan en wachten tot hij verdrinkt.  

• Weetjes

De mannetjes van een rode reuzenkangoeroe kunnen groter worden dan een mens!

De rode reuzenkangoeroe kan ook met een snelheid van 65 km per uur een sprong maken, die zijn dan ook wel 12 meter lang.

Een kangoeroe heeft een heel groot uithoudingsvermogen, hij kan wel 30 kilometer achter elkaar rennen en daarna nog met gemak 3 km zwemmen.

Australiërs vinden vaak kangoeroes lastig omdat ze ernstige auto ongelukken kunnen veroorzaken, en dat gebeurd dan vaak ´s nachts.

De grootste kangoeroe ooit gevonden in Australië was 3,20 meter lang en woog 100 kilo. 11. 

bron:   http://www.kinderenwebhotel.be/dierentuin/kangoeroe/kango...

hoezo de 'moorse' landschildpad?
De Moorse landschildpad komt alleen voor in Noord-Afrika (Marokko, Algerije, Tunesië, Libië) en in hetzuiden van Spanje. Moren is een naam voor de mensen die vroeger, lang geleden, in Noord-Afrika leefden.
De Moorse landschildpadden die je in deze verschillende landen vindt, lijken op mekaar, maar vertonen toch ook veel verschillen. De kleur en de tekeningen van hun schilden kan variëren. Daarom denken sommige specialisten dat er niet één soort Moorse landschildpad is maar meerdere soorten…

In Noord-Afrika vind je ook twee andere soorten schildpadden: de Egyptische schildpad en de Werner schildpad.

Carte d’identité :
Latijnse naam: Testudo graeca
Grootte: volwassen Moorse landschildpadden worden zo'n 25 cm groot
Gewicht: de zwaarste Moorse landschildpadden kunnen tot 4 kg wegen
Levensduur: net als veel andere schildpadden kan de Moorse landschildpad behoorlijk oud worden: eentje zou in gevangenschap wel 102 jaar geworden zijn!
Eigenschappen: je kan de Moorse landschildpad onderscheiden van de Griekse landschildpad (een soort die er erg op lijkt) aan de uitsteeksels op de achterkant van zijn achterpoten (ter hoogte van zijn 'billen').

gek op warmte, maar niet teveel…

Schildpadden hebben het graag warm, en dat geldt ook voor de Moorse landschildpad. Hij voelt zich opperbest bij temperaturen tussen 25 en 30° C. Maar dat betekent niet dat hij eindeloos in de zon kan blijven. Hij is vooral actief bij het begin en aan he teinde van de dag. Tijdens de warmste uren zoekt hij een schaduwplekje op. En als het echt heel heet is, wat zomers vaak het geval is in de Noord-Afrikaanse landen, dan kruipt ze in de grond of onder een steen om te 'overzomeren' . Zo'n diepe zomerslaap kan weken duren.

De Moorse landschildpad houdt zich op in open leefgebieden:

in struikgewassen, aan open plekken in bossen, in velden,...

Een gezonde eetlust!

De Moorse landschildpad eet alleen planten. Met zijn fijne neus gaat hij op zoek naar zijn lievelingsplanten. Hij kiest de planten die hij opeet zorgvuldig uit. Eerst uitgebreid snuffelen en dan pas eten, is de boodscahap! Hij eet vetplantjes en grassen maar ook vruchten en soms zelfs bloemen.

vechtlustige papa's en nonchalante mama's?

In april, mei en juni (naargelang het gebied) planten de Moorse landschildpadden zich voort. Tijdens deze periode houden de mannetjes hevige gevechten, die langer dan een uur kunnen duren. Deze gevechten kunnen leiden tot ernstige verwondingen. Het doel van het gevecht: de tegenstander op zijn rug krijgen. Bij het vechten maken de mannetjes blazende geluiden die je van ver kan horen.
De vrouwtjes leggen 4 tot 7 witte eieren in een 'nest' dat ze uitgegeraven hebben in de grond. Voor de rest kijken ze niet meer naar hun eieren of jongen om. Ze leggen hun eieren op erg zonnige plaatsen. De zon warmt de aarde op en door die warmte komen de eieren uit na 75 tot 90 dagen. De kleine schildpadjes komen uit het ei en moeten zich meteen helemaal zelf weten te redden.

grote verliezen

De kleine schildpadjes hebben veel vijanden, zelfs als ze nog in het ei zitten. De eieren worden opgegeten door dassen, marters, vossen en andere roofideren met een fijne neus. Ze weten de schildpaddennesten op te sporen, al heeft mama schildpad haar eieren nog zo goed met aarde bedekt. Bij de jonge schildpadjes is het schild nog niet helemaal hard, en biedt het niet genoeg bescherming tegen de tanden van vossen, jakhalzen,… Ook een roofvogel als de lammergier (een heel grote gier) grijpt al eens een schildpadje. Dan laat hij het vanop een hoogte op een rots vallen zodat het schild breekt en hij het vlees makkelijk kan opeten!
Maar als de Moorse landschildpadden eenmaal volwassen zijn, en diep in hun harde schild weggekropen zitten, hebben ze zo goed als geen natuurlijke vijanden meer te vrezen.

bedreigd!

Helaas bedreigen tal van gevaren de Moorse landschildpad. Bosbranden kunnen een ware ravage aanrichten. Ook de moderne landbouwmethoden maken het de schildpadden niet makkelijk. En door het toenemende aantal wegen en auto's worden elk jaar meer schildpadden overreden.
Een andere grote bedreiging: mensen vangen schildpadden om ze te verhandelen. In de jaren 1960-1970 werden elk jaar tot een miljoen van deze schildpadden gevangen in de Noord-Afrikaanse landen! Vandaag is de handel in deze schildpadden verboden in de EU-landen. Maar toch is deze praktijk nog niet verdwenen in Noord-Afrika: nog elk jaar worden tienduizenden Moorse landschidpadden aan toeristen verkocht. De dieren zijn dan ook erg bedreigd in de gebieden waar veel toeristen naartoe komen.

een Hij of een zij?

Weet jij hoe je kan zien of een Moorse landschildpad een hij of een zij is?
Dat is niet erg moeilijk, als je maar goed kijkt: bij de mannetjes is de plastron (de 'buik' van hun schild) wat krom, bij de vrouwtjes plat. Mannetjes hebben ook een dikke staart, die ze niet helemaal in hun schild kunnen doen verdwijnen. Bij de vrouwtjes is de staart kleiner.

bron:   http://www.wwf.be/nl/juniors/doc/fiches/schildpad.htm

Net als wij hebben mensapen grote hersenen en zijn ze dus behoorlijk intelligent. Ze kunnen problemen oplossen, instrumenten gebruiken en zelfs tekens leren! Mensapen zijn ook bijna even lang zwanger als mensen en krijgen meestal ook maar één jong per keer. Bovendien zijn het bezorgde mama’s en papa’s, die nog jarenlang voor hun jongen zorgen.

Verder hebben de mensapen net als wij ingewikkelde vingerafdrukken en vlakke nagels op hun lange vingers en tenen. Ook vertrouwen ze meer op hun ogen dan op hun neus.

...en verschillen!
Maar er zijn natuurlijk ook verschillen. Mensapen hebben vergeleken met ons langere en sterkere armen (handig om in bomen te slingeren!) en kortere beentjes. Ze lopen meestal op vier poten en kunnen niet alleen met hun handen maar ook met hun voeten iets grijpen.

Hun lichaam is bovendien bijna helemaal behaard. Alleen hun gezicht, oren, handen, voeten en billen zijn meestal ‘bloot’. En al zijn ze behoorlijk slim, mensapen kunnen niet praten als wij. Dat komt omdat hun stembanden anders zijn.

Wie en waar?
We rekenen vier soorten tot de mensapen: de gorilla, de chimpansee, de bonobo en de orang-oetan. Heel lang geleden waren mensapen wijd verspreid, maar vandaag vindt je ze alleen nog maar in de tropische regenwouden en bossen van Afrika en Zuidoost-Azië.

Mensapen zijn dus bosbewoners, die zich goed voelen op de grond maar vooral in de bomen.
Gorilla’s, chimpansees en bonobo’s leven in Afrika en vind je steeds in groepen. Orang-oetans leven in Indonesië, en brengen de meeste tijd alleen door.

Alle mensapen zijn in de eerste plaats verlekkerd op vruchten, bladeren en twijgjes. Daarvoor hebben ze stevige kaken en een sterk gebit. De meeste mensapen vullen hun ook plantendieet aan met vlees.

‘s Nachts slapen mensapen in een boomnest. Dat maken ze door takken over elkaar te leggen..

De vier soorten in het kort:

BEDREIGINGEN

De mensapen hebben het in deze tijd niet gemakkelijk. En de meeste gevaren die hen bedreigen zijn te wijten aan… de mens. Dat is des te erger omdat mensapen zich maar traag voortplanten. Ze zijn dus heel kwetsbaar.

Jacht, stroperij en handel
Mensen doden apen om hun vlees op te eten. Dat was vroeger eigenlijk niet zo’n grote bedreiging voor de apen. Toen jaagden alleen de kleine gemeenschappen van mensen die in de bossen leven op de dieren.

Maar vandaag zijn er handelaars in apenvlees die veel geld willen verdienen. Ze doden veel meer apen en verkopen het vlees in de steden. Ook de huiden en schedels zijn gegeerd. En sommige lichaamsdelen worden in traditionele medicijnen gebruikt.

Maar ook de handel in levende dieren is een grote bedreiging. Tussen 1995 en 1999 kwamen wel 1000 orang-oetans in Taiwan terecht! De dieren zijn geliefd als huisdier en belanden in zoo’s en dierenwinkels.

Oorlog
Er bestaan wel wetten om de apen te beschermen maar veel halen die niet echt uit. In veel gebieden waar de apen leven is er namelijk oorlog of politieke onrust. Er zijn dus makkelijk wapens te vinden, en de mensen hebben andere zorgen aan hun hoofd dan apen beschermen. Ook komen er door de oorlog veel vluchtelingen terecht in het leefgebied van de apen.

Hun leefgebied verdwijnt!
Het rijk van de apen – de bossen – wordt alsmaar kleiner. De apen worden steeds meer gestoord en verjaagd. Houtkapbedrijven dringen steeds verder door in de bossen om bomen te kappen. Ze leggen ook nieuwe wegen aan. Bovendien zijn het vaak de werknemers van de houtkapbedrijven die op de apen jagen. En vaak wordt er ook hout gekapt waar het niet mag.

Bossen worden niet alleen voor het hout gekapt maar ook om plaats te maken voor plantages. In Indonesië steken bedrijven daarvoor zelfs bosbranden aan: een echte ramp voor de orang-oetans.

Ziekten
Net als wij kunnen apen allerlei ziekten krijgen (verkoudheid, mazelen, longontsteking, tuberculose,…). Omdat mensen en mensapen zo op elkaar lijken, kunnen we elkaar ook besmetten. En dat is slecht nieuws voor de apen én de mensen, zeker nu de mensen steeds dichter bij de apen in de buurt komen. Er stierven al veel mensen aan de ziekte ebola door besmet apenvlees te eten.

Conflicten tussen mensen en apen
Zoals we al vertelden, jagen mensen soms op mensapen om ze op te eten. Maar soms doen mensapen zich ook te goed aan de teelten van de mensen. Een enkele keer valt een aap ook al eens een mens aan. Omdat de mens steeds meer leefgebied van de apen inpalmt, komen er ook meer conflicten.

bron:   http://www.wwf.be/nl/juniors/doc/dossiers/dossier_mensape...

Ik ben en de eerste week van de paasvakantie naar leignon geweest dat is een grote manège maar het was niet de eerste keer dat ik daan naar toe ging. Ik heb er leren pony (paard) rijden maar dat kon ik al redelijk goed. op de foto zie je de 2 buitenpistes maar we hadden ook 1 binnenpiste. Je leert er alles over pony's en paarden en de brandtekensop hun billen het was er erg leuk en klaar voor hervatting.We hadden daar ongeveer 15 pony's en nog een heleboel paarden het kasteel dat je ziet hoort niet meer bij onze verblijfplaats vroeger wel.

                                                                         deze hond houd denk ik wel van wat zon misschien is het zelfs een echte muziekfan!!!

De vogelspin is een heel bekend dier dat heel wat mensen schrik aan jaagt. Dit harige beest kan tot 10 cm lang worden. Zijn hol bekleedt hij met een spinnezijde die hij in de grond graaft. Zijn hol heeft een soort deksel. Als hij verstoort wordt houdt hij hem vast aan dat deksel. Zo wacht hij op een prooi zoals insecten, reptielen, kleine vogeltjes en kleine zoogdieren. Eens hij een prooi opmerkt bespringt hij hem en bijt hem met een verlammingsgif. Het vrouwtje legt zo'n 200 eitjes in het jaar.